तुला पाहले मी असे निजताना
जसा चंद्र भासे निशा विझताना
असतिल स्वप्ने तुझ्या पापण्यांत
उरते बेचैनी माझ्या वागण्यात
मी बेभान असतो तुझ्या चांदण्यात
की नशाखोरी असते माझ्या जागण्यात?
वाटे ठेवावे ओठ अलवार पापण्यांवर
का रुसेल चंद्र माझ्या या वागण्यावर
तुझ्या आरक्त ओठांवर विरजते पहाट
मी स्वप्नांत असता तू निजलेली दाट
हळुवार बोटांनी तुझ्या बटा सावरुन
माझी बेताल स्वप्ने मी घेतो आवरुन
मी सांग भावनांना कसे आवरावे
तुला जाग येता मी उगा बावरावे
न कळे का मी घेतो डोळे मिटुन
तू देतेस चुंबन मज निजता बघुन
तू निजता शांत मी अशी रात्र जागणार
मी का उठतो उशिरा तुज कैसे उमगणार?
-सत्यजित.
This entry was posted
on Friday, 5 December 2008
at 6:48:00 PM
and is filed under
दिल से...
. You can follow any responses to this entry through the
comments feed
.

